บทที่ 46 นี่มันห้องตำรา

มือหนาของชุยหยุนจับพลิกตัวของหลิงเฟิ่งให้หันมาทั้งตัว กระโปรงตัวบางถูกรั้งขึ้นไปจนเห็นต้นขาที่ขาวเนียน นิ้วมือเรียวที่เมื่อครู่ยังจับพู่กันอยู่ เริ่มจะลูบไล้ต้นขาขาวอย่างหื่นกระหาย

กว่าหลิงเฟิ่งนางจะรู้ตัวว่าเสื้อผ้าของนางเริ่มหลุดลุ่ยแล้ว ก็เมื่อชุยหยุนยอมถอนริมฝีปากออกจากปากนาง

“งามนัก” เขามองเรือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ